Pstrągi występują w gliniankach, zalanych żwirowiskach, krystalicznie czystych jeziorach i leśnych stawach. We wszystkich tych zbiornikach żyją zdrowe, kontrolowane populacje pstrąga liczącego 30 do 40 cm. W wielu jeziorach są okazy, których waga dochodzi do 7, a nawet 11 kilogramów. Rekord wynosi 13,5 kilograma.

Niektórzy mylnie sądzą, że złapanie pstrąga w sztucznie zarybionym zbiorniku wodnym jest łatwe i nie nastręcza żadnych trudności. Bywa jednak, że pstrągi są tak wybredne, iż okresowo jadają tylko jeden rodzaj pokarmu i wówczas nie sposób skusić ich, by brały. Kiedy indziej są bardzo aktywne, żerują tuż pod powierzchnią wody i atakują każdą niemal przynętę. Na ogół jednak należy eksperymentować, by stwierdzić, jaki sposób połowu będzie danego dnia najbardziej skuteczny.

Początkującym wędkarzom najłatwiej przechytrzyć pstrąga wędką ze spławikiem i przynętą naturalną na haczyku. Wystarczy wędzisko długości 200–240 cm, mały kołowrotek z żyłką 0,20–0,30 mm, spławik, ciężarki, haczyk 2–6, czerwony robak, ziarna kukurydzy lub popularny „Power Bait”, czyli jaskrawa przynęta kusząca pstrąga do wyjścia z kryjówki i ataku.

Spinning

Doświadczeni spinningiści wiedzą, jak podejść pstrąga. Należy w tym celu penetrować różne miejsca i głębokości wody obrotówkami lub wahadłówkami. Do ulubionych sztucznych przynęt wędkarzy należą takie błystki jak Vibrax, Mepps Aglia numer 2 i 3, Jensen Insect, Reflex-Spinner, Panther-Spinner i Koguci Ogon, dostępne w kolorach srebrnym, czarnym, miedzianym, złotym i fulorescencyjnym, o wadze 4 do 12 gramów.

Na muchę

Łowiąc na muchę w pstrągowym zbiorniku wodnym, warto mieć dłuższe wędzisko. Odpowiednia będzie muchówka o długości 240-300 cm, klasy 5–6 AFTM, i kołowrotek z 20-funtową linką o długości około 50 m. W chłodniejszych porach roku stosuje się zwykle linkę tonącą. Końcówka linki powinna mieć co najmniej 2 metry długości i nie być grubsza niż 0,20 mm. W zależności od pory roku i warunków żerowania stosuje się streamery, mokre i suche muchy oraz nimfy. Skuteczność tych przynęt może się różnić w zależności od łowiska.

Zezwolenie kosztuje od 50 do 250 DKK, dla dzieci nieco taniej. Przepisy na poszczególnych zbiornikach bywają różne. Na niektórych wolno łowić jedynie na spinning i muchę, a na innych dopuszczalne jest także łowienie na przynęty naturalne. Najczęściej istnieją też dzienne limity połowowe lub dodatkowe opłaty za każdą złapaną rybę.
Więcej informacji na ten temat można uzyskać w lokalnych biurach turystycznych lub sklepach wędkarskich, gdzie zawsze można liczyć na rady dotyczące najlepszych metod połowu w danych miejscach i warunkach pogodowych.

Autor: Peter Steensen

Danish Directorate of Fisheries